Nie każde zaburzenie zmierzające w kierunku Ziemi zaczyna się od wybuchu. Niektóre z najbardziej regularnie powtarzających się aktywności geomagnetycznych pochodzą z czegoś, co na obrazach Słońca wygląda jak nic — ciemnego, spokojnego obszaru na Słońcu zwanego dziurą koronalną. To nie erupcja. To otwór, a to, co z niego wypływa, może zakłócać pole magnetyczne Ziemi przez wiele dni.

Dziura koronalna to obszar korony słonecznej, który na zdjęciach w ekstremalnym ultrafiolecie (EUV) i miękkim promieniowaniu rentgenowskim wydaje się ciemny, ponieważ jest rzeczywiście chłodniejszy i mniej gęsty niż otaczająca go plazma. Ta mniejsza gęstość wynika z tego, że pole magnetyczne w dziurze koronalnej jest otwarte i jednobiegunowe — linie pola rozciągają się w przestrzeń kosmiczną zamiast zawracać z powrotem do powierzchni, dając naładowanym cząstkom wyraźną drogę ucieczki zamiast bycia uwięzionymi w zamkniętej pętli magnetycznej.

Ta otwarta struktura jest właśnie tym, co sprawia, że dziury koronalne mają znaczenie dla pogody kosmicznej: umożliwia wiatrowi słonecznemu ucieczkę znacznie swobodniej niż z otaczających obszarów, generując strumień niezwykle szybkiego wiatru słonecznego, zwykle 500–800 km/s, skierowanego w kierunku, w którym akurat znajduje się dziura.

Dziury koronalne są najbardziej trwałe i stabilne na północnym i południowym biegunie Słońca, gdzie duże dziury polarne są prawie stałym zjawiskiem. Mogą również rozwijać się w izolacji z dala od biegunów — tworząc się niezależnie lub odrywając jako przedłużenie dziury polarnej, która dryfuje do niższych szerokości geograficznych — a te izolowane dziury są najbardziej narażone na to, że będą skierowane w stronę Ziemi. Dziury koronalne są ogólnie bardziej powszechne i długowieczne w latach wokół minimum słonecznego, chociaż izolowane dziury pojawiają się regularnie również podczas maksimum słonecznego, po prostu konkurując o uwagę z rozbłyskami i CME, które dominują w aktywnej fazie.

Stały szybki wiatr z dziury koronalnej napotyka wolniejszy, bardziej typowy wiatr słoneczny przed sobą, a ponieważ szybki strumień dogania go, zamiast zaczynać od nowa, oba nie przenikają się po prostu — gromadzą się w skompresowaną, turbulentną granicę zwaną obszarem współrotacyjnej interakcji (CIR). CIR dociera pierwszy, charakteryzując się rosnącą gęstością cząstek i silniejszym międzyplanetarnym polem magnetycznym, a następnie sam strumień o wysokiej prędkości, z rosnącą prędkością wiatru słonecznego i temperaturą, podczas gdy gęstość ponownie spada. To przejście — najpierw gęstość i siła pola, potem prędkość — jest sygnaturą, której prognostycy szukają, aby potwierdzić, że ma miejsce CIR, a nie inne zaburzenie.

Ponieważ Słońce wykonuje pełny obrót mniej więcej co 27 dni, trwała dziura koronalna nie wpływa na Ziemię tylko raz — wraca do pozycji skierowanej w stronę Ziemi, czyli „geoeffective”, według mniej więcej tego samego harmonogramu, czasami przez kilka kolejnych obrotów słonecznych. To najbardziej przewidywalny wzór w całej pogodzie kosmicznej: gdy dziura okaże się geoeffective, prognostycy mogą rozsądnie spodziewać się jej następnego przejścia za około cztery tygodnie, na długo zanim to nastąpi.

Strumienie szybkiego wiatru z dziur koronalnych i ich wiodące CIR zazwyczaj powodują burze geomagnetyczne G1–G2 (słabe do umiarkowanych), choć rzadsze, silniejsze zdarzenia są możliwe, zwłaszcza gdy CIR oddziałuje z niezwiązanym z nim CME nadchodzącym w tym samym czasie. Biegunowość magnetyczna strumienia (czy jest klasyfikowana jako dodatnia czy ujemna) również wpływa na to, jak oddziałuje z polem magnetycznym Ziemi, obok bardziej znanej orientacji Bz, która determinuje siłę ewentualnej burzy.

Burza G1–G2 wywołana przez strumień z dziury koronalnej może powodować słabe fluktuacje napięcia w sieci energetycznej, niewielkie opóźnienie satelitów i ładowanie powierzchniowe oraz widoczność zorzy polarnej sięgającą do około 60° szerokości geomagnetycznej lub, podczas silniejszych warunków G2, jeszcze dalej na południe — do północnych stanów USA, Wysp Brytyjskich i środkowej Skandynawii. To te same kategorie ustalonych skutków opisane w tym wiki w haśle o burzach geomagnetycznych, tylko zazwyczaj w łagodniejszym zakresie, utrzymujące się przez dłuższy okres dni, a nie skoncentrowane w jednym ostrym zdarzeniu.