Dünya'ya doğru gelen her rahatsızlık bir patlamayla başlamaz. En güvenilir şekilde tekrarlanan jeomanyetik aktivitelerden bazıları, güneş görüntülerinde hiçbir şey gibi görünmeyen bir şeyden gelir — Güneş'te koronal delik adı verilen karanlık, sessiz bir bölge. Bu bir patlama değil. Bir açıklık ve ondan dışarı akan şeyler, Dünya'nın manyetik alanını günlerce bozabilir.

Koronal delik, Güneş'in koronasının aşırı ultraviyole (EUV) ve yumuşak X-ışını görüntülerinde karanlık görünen bir bölgesidir, çünkü etrafındaki plazmaya göre gerçekten daha soğuk ve daha az yoğundur. Bu düşük yoğunluk, koronal delikteki manyetik alanın açık ve tek kutuplu olmasından kaynaklanır — alan çizgileri yüzeye geri dönmek yerine uzaya doğru uzanır ve yüklü parçacıklara kapalı bir manyetik döngüde hapsolmaktansa kaçmaları için net bir yol sağlar.

Bu açık yapı, koronal delikleri uzay havası için önemli kılan şeydir: güneş rüzgarının çevre bölgelere göre çok daha serbestçe kaçmasını sağlar ve deliğin baktığı yöne doğru tipik olarak 500 ila 800 km/s hızında alışılmadık derecede hızlı bir güneş rüzgarı akımı üretir.

Koronal delikler, Güneş'in kuzey ve güney kutuplarında en kalıcı ve kararlıdır, burada büyük kutup delikleri neredeyse kalıcı bir özelliktir. Ayrıca kutuplardan uzakta izole olarak da gelişebilirler — ya bağımsız olarak oluşarak ya da daha düşük enleme sürüklenen bir kutup deliğinin uzantısı olarak ayrılarak — ve bu izole deliklerin Dünya'ya dönük olma olasılığı en yüksektir. Koronal delikler genellikle güneş minimumu çevresindeki yıllarda daha yaygın ve uzun ömürlüdür, ancak izole delikler güneş maksimumu sırasında da düzenli olarak ortaya çıkar ve aktif fazda baskın olan parlamalar ve CME'lerle dikkat çekmek için rekabet eder.

Kalıcı bir koronal deliğin hızlı rüzgarı, önündeki daha yavaş, tipik güneş rüzgarına çarpar ve hızlı akım yeni başlamak yerine yetiştiği için, ikisi birbirinin içinden geçmez — sıkıştırılmış, türbülanslı bir sınıra, yani eşdönümlü etkileşim bölgesine (CIR) yığılır. CIR önce gelir, artan parçacık yoğunluğu ve daha güçlü bir gezegenler arası manyetik alan ile karakterize edilir, ardından yoğunluk düşerken güneş rüzgarı hızı ve sıcaklığının artmasıyla işaretlenen asıl yüksek hızlı akım gelir. Bu aktarım — önce yoğunluk ve alan gücü, sonra hız — tahmincilerin başka bir rahatsızlıktan ziyade bir CIR'in devam ettiğini teyit etmek için aradıkları imzadır.

Güneş yaklaşık her 27 günde bir tam dönüşünü tamamladığı için, kalıcı bir koronal delik Dünya'yı yalnızca bir kez etkilemez — aynı kaba programda Dünya'ya dönük veya "jeoetkili" konumuna geri döner, bazen art arda birkaç güneş dönüşü boyunca. Bu, tüm uzay havasındaki en öngörülebilir modeldir: bir delik jeoetkili olduğunu kanıtladığında, tahminciler bir sonraki geçişini gerçekleşmeden çok önce, yaklaşık dört hafta sonra makul bir şekilde bekleyebilirler.

Koronal delik yüksek hızlı akımları ve öncü CIR'leri tipik olarak G1 ila G2 (hafif ila orta) jeomanyetik fırtınalar üretir, ancak daha nadir, daha güçlü olaylar mümkündür, özellikle bir CIR aynı anda gelen ilgisiz bir CME ile etkileşime girdiğinde. Akımın manyetik polaritesi (pozitif veya negatif olarak sınıflandırılması), ortaya çıkan herhangi bir fırtınanın gücünü belirleyen daha tanıdık Bz yönelimi ile birlikte, Dünya'nın alanıyla nasıl etkileşime girdiğini de şekillendirir.

Bir koronal delik akımından kaynaklanan G1-G2 fırtınası, zayıf güç şebekesi voltaj dalgalanmaları, küçük uydu sürüklenmesi ve yüzey yüklenmesi ve yaklaşık 60° jeomanyetik enleme kadar veya daha güçlü G2 koşullarında daha güneye — ABD'nin kuzey eyaletleri, Britanya Adaları ve orta İskandinavya'ya kadar uzanan aurora görünürlüğü üretebilir. Bunlar, bu wiki'nin jeomanyetik fırtınalar girişinde ele alınan aynı kategorideki bilinen etkilerdir, ancak tipik olarak ölçeğin daha hafif ucunda, tek bir keskin olayda yoğunlaşmak yerine daha uzun bir gün dilimine yayılmıştır.